İstemiyorum...
Çalışmak, tüm gün bu salak ofiste, hiç anlaşamadığım, sanki başka bir dünyadan gelen, evrimini tamamlayamamış ama şımartılmış, kendini bir bok sanan, televizyonla uyutulmuş uyuşturulmuş, daha kendi sümüğü kurumadan bir de beni eleştirecek kadar şuursuz insanlarla, aptal aptal işler yapmak istemiyorum...

İstemiyorum...
Bu iğrenç toplumu sayesinde bir pislik yuvasına dönüşmüş, her köşesinden bir bokluk çıkan, insan deyip geçiştirdiğimiz iki ayaklı, hayvan demenin bile bir lütuf olduğu, yüzlerinden, yalan, hainlik, açgözlülük, şımarıklık, sahtekarlık akan yaratıklarla istila edilmiş bu zavallı ama bir zamanların güzel şehrinde yaşamak istemiyorum...

Öldürmek istiyorum...
İnsan gibi yaşamayı bilmeyen, inatla öğrenmeyen, reddeden, benim insan gibi yaşama hakkımı elimden almaya çalışan herkesi öldürmek istiyorum. Hatta bir ekip kurmak adını "Sweepers" vermek ve ne kadar pislik varsa hepsini "sü pürmek" istiyorum...

Beni bundan daha fazla rahatlatacak bir şey yok!

O salyalarını akıta akıta, pislik akan yüzleriyle etrafımda dolanan ilkel yaratıkların hepsinden tek tek kurtulana kadar rahat yok bana... Hepsini yok edecek birşeyler olmadıkça dinmeyecek bu şehre olan nefretim...

Silkelen ey İstanbul! At üzerinden bu yükü, ne pahasına olursa olsun... Bir karıncaya bile zarar veremeyen, herşeyi hep sevmeye çalışan ben bile artık bunu istiyorsam, artık zamanı gelmiştir...

Bir uyuyup uyansam yine geçer bu alevlenen nefretim, ama öyle anlar var ki bir silahım olmadığı için şükrediyorum, çünkü biliyorum;

bir başlarsam, asla duramam...